Κόμματα σε πλήρη σύγχυση

Με αφορμή το χθεσινό εκπαιδευτικό συλλαλητήριο, που οργάνωσε το ΚΚΕ, (ξεχωριστά ως συνήθως), για να τιμήσει τη μνήμη του Αλ. Γρηγορόπουλου, θα ήθελα να εκφράσω μερικές σκέψεις, για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα κυριότερα πολιτικά κόμματα τις χώρας μας τέτοια γεγονότα.
Ξεκινάω από την αριστερά που έχει την ιστορική ευθύνη και υποχρέωση να πρωτοστατεί σε τέτοιες εκδηλώσεις αλλά πολύ περισσότερο να εκφράζει πειστικές και ρεαλιστικές προτάσεις για τέτοιου είδους ζητήματα (το κάνει άραγε;).

Το Κ.Κ.Ε. αποτελεί ένα πραγματικά παγκόσμιο φαινόμενο. Είναι το μοναδικό κόμμα στον κόσμο που το μόνο πράγμα που το ενδιαφέρει (ακόμα), είναι η περιχαράκωση. Περιχαράκωση ιδεών, αξιών, ανθρώπων, εκδηλώσεων, χώρου, περιχαράκωση… περιχαράκωση… περιχαράκωση… Για ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις ούτε λόγος. Αντί να σκύψει ειλικρινά πάνω από τα προβλήματα του κόσμου, επιδίδεται καθημερινά σε ξεπερασμένες προ πολλού, μονότονες, αριστεριστικές, κορώνες (πλουτοκρατία, καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός κλπ), θεωρώντας ότι έτσι υπηρετεί τα συμφέροντα του απλού πολίτη. Αμ δε. (Κάποιος φίλος μου είπε. Δες τον εκπρόσωπο τύπου του Κ.Κ.Ε. η ίδια δήλωση ταιριάζει σε οποιαδήποτε θέμα εδώ και χρόνια. Αυτό τα λέει όλα).
Προβαίνει λοιπόν μόνο του το Κ.Κ.Ε. σε εκδηλώσεις, αποδιοργανώνοντας ουσιαστικά τα μαζικά λαϊκά κινήματα, για τα οποία κατά τ’ άλλα κόπτεται. Αυτό γίνεται πρώτον γιατί κατ’ αυτούς «φταίνε πάντα μόνο οι άλλοι» και αυτοί «δεν είναι σαν τους άλλους» (τους εργατοπατέρες κλπ κλπ), και δεύτερον και σημαντικότερο για να μην τους κατηγορήσει κανένας (ποιος άραγε;) για «γιαλαντζί» ή «ιμιτασιόν» κομουνιστές (είπαμε περιχαράκωση παντού).
Το μόνο που έχω να τους πω είναι ότι, αν πάψουν να βλέπουν παντού αντικομουνιστικά σύνδρομα κι αν κάνουν επιτέλους τη δική τους ειλικρινή αυτοκριτική, θα προσφέρουν αληθινές υπηρεσίες σ’ αυτόν τον κόσμο που σήμερα τις έχει ανάγκη όσο ποτέ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράζεται από μεγάλα εσωκομματικά προβλήματα (βλ. πολλές συνιστώσες) που οφείλονται στην έλλειψη ξεκάθαρης ιδεολογικής ρότας και πρότασης. Δεν μπορούν οι του Συνασπισμού, ν΄ αποφασίσουν ακόμα, αν είναι κόμμα, σχηματισμός ή οτιδήποτε άλλο. Μοιραία λοιπόν σέρνονται πίσω, πότε από το ΚΚΕ και πότε από το ΠΑΣΟΚ, μη μπορώντας να αρθρώσουν ξεκάθαρο και πειστικό λόγο. Το ίδιο έγινε και στα γεγονότα του Δεκεμβρίου πριν ένα χρόνο. Δεν μπορούν ακόμα να ξεκαθαρίσουν (και να μας δώσουν να καταλάβουμε κι εμείς), αν τα γεγονότα ήταν κοινωνική εξέγερση των νέων, ή εξέγερση πλιατσικολόγων ή και τα δύο. Η έλλειψη λοιπόν ξεκάθαρου λόγου, η προσπάθεια οικειοποίησης λαϊκών αγώνων, αλλά και η αλαζονεία (βλ. «καλώς τα παιδιά») που επέδειξαν τον προηγούμενο χρόνο, λόγω της εικονικής όπως αποδείχτηκε, δημοκοπικής τους ανόδου, τους οδήγησαν σε συρρίκνωση των ποσοστών τους στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Αν δεν ξεκαθαρίσουν το λόγο τους, δυστυχώς γι αυτούς, αλλά και για τον τόπο, γρήγορα θα εκλείψουν από τον ελληνικό πολιτικό χάρτη.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι κυβέρνηση, κι όσο δυστυχώς στην Ελλάδα, η κυβέρνηση ταυτίζεται με το κόμμα, τόσο το κόμμα θα μπαίνει στο περιθώριο. Ειδικά τώρα που ο κ. Παπανδρέου μάλλον θεωρεί ότι δεν είναι και μεγάλη ανάγκη να υπάρχει κόμμα (λες και δεν κέρδισε τις πρόσφατες εκλογές στηριζόμενος στους κομματικούς μηχανισμούς), τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα είναι υποχρεωμένο να σύρεται πίσω από τις κυβερνητικές επιλογές. Όταν όμως και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στην κυβέρνηση καταλάβουν, ότι όταν κυβερνάς η ύπαρξη ενός ισχυρού κόμματος είναι μεγαλύτερη ανάγκη απ ότι όταν είσαι αντιπολίτευση, ίσως να είναι πολύ αργά.

Για την Ν.Δ. τι να πω. Προσπαθεί να συνέλθει από τα εσωκομματικά μαχαιρώματα και ο νεοεκλεγείς συντηρητικός αρχηγός της, να ισορροπήσει ανάμεσα στη δεξιά (του κ. Καρατζαφέρη) και στον κεντροδεξιό νεοφιλελευθερισμό της κ. Μπακογιάννη και του κ. Αβραμόπουλου.

Για το ΛΑ.Ο.Σ. υπάρχει το δόγμα «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» (στον κόσμο τους κι αυτοί), και πως θα σώσουμε την εκλογική μας βάση από τον συντηρητικό κ. Σαμαρά. Άρα διαδηλώσεις που αφορούν το μέλλον της νεολαίας αυτού του τόπου, είναι ψιλά γράμματα για το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη. Αν ήταν στο χέρι τους θα τις απαγόρευαν κιόλας γιατί «συνιστούν κίνδυνο για την πατρίδα». Μόνο που κ. Καρατζαφέρη ο προβληματισμός της νεολαίας για το αύριο υπάρχει κι εσείς μάλλον δεν είστε ο κατάλληλος για να δώσετε λύσεις. Βλέπετε η ενασχόληση σας με την πολυκατοικία (ειδικά μετά την εκλογή Σαμαρά), δεν σας αφήνει χρόνο ν’ ασχοληθείτε με «επουσιώδη ζητήματα».