Αγώνας χωρίς κουκούλες

Τέλειωσαν λοιπόν (σχεδόν δηλαδή, γιατί το ΚΚΕ έχει προγραμματίσει ως συνήθως μόνο του πορεία για σήμερα), οι εκδηλώσεις μνήμης για τη δολοφονία πριν ένα χρόνο, του μαθητή Αλ. Γρηγορόπουλου. Οι εκδηλώσεις αυτές ξεκίνησαν με το γνωστό ανταρτοπόλεμο από τους επίσης συνήθεις γνωστούς αγνώστους (άραγε ποιοι είναι οι γνωστοί και ποιοι οι άγνωστοι). Συνεχίστηκαν με τον τραυματισμό του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και ολοκληρώθηκαν με τον επίσης γνωστό πετροπόλεμο των ιδίων γνωστών αγνώστων γύρω από το Πολυτεχνείο.

Αυτά προβλήθηκαν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κι αυτά καταγράφηκαν τελικά στη μνήμη του κόσμου. Αυτό άλλωστε δεν επιθυμούσαν (και πάντα θα επιθυμούν) οι γνωστοί άγνωστοι; Να αποπροσανατολίσουν δηλαδή με τις αξιόποινες πράξεις τους την κοινή γνώμη από τα πραγματικά γεγονότα;

Ποιος άραγε ασχολήθηκε με τις διαδηλώσεις των μαθητών που θέλησαν να τιμήσουν ειλικρινά και ειρηνικά τη μνήμη του συμμαθητή τους; Ουδείς. Πόση μαζικότητα είχαν αυτές οι διαδηλώσεις; Πολύ μικρότερη απ’ όσο θα έπρεπε. Γιατί; Γιατί φρόντισαν γι αυτό οι γνωστοί άγνωστοι με τις προθέσεις τους. Ποιος ασχολήθηκε με το μνημόσυνο του Αλ. Γρηγορόπουλου από την οικογένεια του στο κοιμητήριο του Παλαιού Φαλήρου; Οι πεντακόσιοι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και συμμαθητές, του Αλέξη. Άνθρωποι βουβοί, που έλεγαν πολλά με την σιωπή τους και σίγουρα πολύ περισσότερα απ’ όσα ήθελαν να μας πουν οι γνωστοί άγνωστοι αντι-εξουσιαστές. Η ίδια η μάνα του άτυχου Αλέξη έκανε έκκληση για ειρηνικές εκδηλώσεις στη μνήμη του γιου της. Ποιος την άκουσε; Και πολύ περισσότερο ποιος είχε το δικαίωμα να καπηλεύεται τον άδικο θάνατο του γιου της, για να σπάσει την Αθήνα; Ουδείς.

Για να το ξεκαθαρίσουμε μια κι έξω. Η πάλη των νέων και οι αγώνες τους για ότι τους ενοχλεί και τους πονάει, για ένα καλύτερο αύριο, για μια καλύτερη ζωή, δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ. Αλίμονο για την κοινωνία μας, αν σταματήσουν ν’ αντιδρούν και να παλεύουν οι νέοι. Αυτή η πάλη γίνεται και θα γίνεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τα προβλήματα κι όχι κάτω από την κουκούλα. Όταν παλεύεις δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα και πολύ περισσότερο δεν έχεις να κρυφτείς από κανένα. Αυτοί όμως που κρύβονται κάτω από τις κουκούλες για να «τα σπάσουν όλα ενάντια στο σύστημα», όπως λένε, έχουν να κρύψουν πολλά. Το πρόσωπο είναι το λιγότερο . Κάτω από την κουκούλα έχουν να κρύψουν τις απόψεις τους, τις αντιλήψεις τους, τα δικά τους προβλήματα, το μηδενισμό τους, τις ατελέσφορες λύσεις που μας προτείνουν και τελικά την ίδια τους την ψυχή. Ας τους απομονώσουμε λοιπόν πρακτικά αλλά κυρίως ιδεολογικά κι ας συνεχίσουμε την καθημερινή πάλη για ένα καλύτερο αύριο.

Κάποιοι άλλοι μπορεί να τους έχουν ανάγκη οι νέοι πάντως όχι.