ΠΑΡΩΝ

Εβδομήντα μέρες μετά τις εκλογές και πολλά μπορείς να διαπιστώσεις για την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μπορείς για παράδειγμα να πεις ότι η διαδικασία με τα βιογραφικά είναι μια καλή καινοτόμος διαδικασία, η οποία όμως «μπάζει» από παντού. Μπορείς να διαπιστώσεις ανεπίτρεπτες καθυστερήσεις στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Μπορείς να διαπιστώσεις ασάφειες και πολύ μεγάλη σύγχυση στις αρμοδιότητες υφυπουργών. Και πολλά ακόμα…
Για ένα πράγμα όμως δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον κ. Γ. Παπανδρέου ότι (σε αντίθεση με τον προκάτοχό του) δεν είναι παρών.

Μπήκε μπροστά στο θέμα της οικονομίας και κατόρθωσε να κερδίσει, έστω και λίγο χρόνο, πείθοντας τους συντηρητικούς ευρωπαίους, όχι με τα τετριμμένα (πάγωμα μισθών κλπ. κλπ.), αλλά μ’ ένα διαφορετικό λόγο και μια διαφορετική πολιτική.
Όταν ο υπουργός οικονομικών «στριμώχτηκε» από τους ευρωπαίους, αλλά και από τους κερδοσκόπους της αγοράς, ο κ. Παπανδρέου βγήκε μπροστά με συνεντεύξεις και παρεμβάσεις σ’ όλα τα ξένα μέσα μαζικής επικοινωνίας.
Άνοιξε μέσα σε 70 ημέρες τα σοβαρότερα προβλήματα της χώρας μας. Το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τα θέματα διαφάνειας, τον εκλογικό νόμο κ.α.
Συγκαλεί σήμερα το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών για θέματα διαφάνειας, αναδεικνύοντας το θέμα σε μείζων ζήτημα για τη χώρα μας. Αλλά και δείχνοντας έμπρακτα ότι δεν οχυρώνεται πίσω από την ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία (που του δίνει τη δυνατότητα να κάνει ότι θέλει μόνος του), επιζητώντας τη μέγιστη δυνατή συναίνεση για ένα πραγματικά εθνικό θέμα.
Άνοιξε το υπουργικό συμβούλιο στο συνήγορο του πολίτη αλλά και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αυτές είναι μόνο μερικές πρωτοβουλίες του κ. Γ. Παπανδρέου. Όπως κι αν τις κρίνει κανείς δεν παύει να δηλώνουν ότι ο πρωθυπουργός είναι εδώ. Σε αντίθεση με τον κ. Καραμανλή, που για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμενε κλεισμένος στο Μαξίμου για να μην φθαρεί (όπως τον συμβούλευαν οι επικοινωνιολόγοι του), αδιαφορώντας ουσιαστικά για τα προβλήματα της χώρας και οδηγώντας τη τελικά στο αδιέξοδο που βρισκόμαστε τώρα. Ο πολίτης βλέπει τώρα τον πρωθυπουργό του εδώ και αισθάνεται ότι ο άνθρωπος αυτός κάτι κάνει ή τέλος πάντων κάτι προσπαθεί να κάνει.

Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας, το μοντέλο του καρεκλοκένταυρου πρωθυπουργού, που περιστοιχίζεται από ένα σωρό συμβούλους που του παρουσιάζουν μια ιδεατή εικόνα, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και ο κ. Γ. Παπανδρέου δείχνει να το έχει καταλάβει καλά και προς τιμή του δεν φοβάται να εκτεθεί.

Κόμματα σε πλήρη σύγχυση

Με αφορμή το χθεσινό εκπαιδευτικό συλλαλητήριο, που οργάνωσε το ΚΚΕ, (ξεχωριστά ως συνήθως), για να τιμήσει τη μνήμη του Αλ. Γρηγορόπουλου, θα ήθελα να εκφράσω μερικές σκέψεις, για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα κυριότερα πολιτικά κόμματα τις χώρας μας τέτοια γεγονότα.
Ξεκινάω από την αριστερά που έχει την ιστορική ευθύνη και υποχρέωση να πρωτοστατεί σε τέτοιες εκδηλώσεις αλλά πολύ περισσότερο να εκφράζει πειστικές και ρεαλιστικές προτάσεις για τέτοιου είδους ζητήματα (το κάνει άραγε;).

Το Κ.Κ.Ε. αποτελεί ένα πραγματικά παγκόσμιο φαινόμενο. Είναι το μοναδικό κόμμα στον κόσμο που το μόνο πράγμα που το ενδιαφέρει (ακόμα), είναι η περιχαράκωση. Περιχαράκωση ιδεών, αξιών, ανθρώπων, εκδηλώσεων, χώρου, περιχαράκωση… περιχαράκωση… περιχαράκωση… Για ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις ούτε λόγος. Αντί να σκύψει ειλικρινά πάνω από τα προβλήματα του κόσμου, επιδίδεται καθημερινά σε ξεπερασμένες προ πολλού, μονότονες, αριστεριστικές, κορώνες (πλουτοκρατία, καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός κλπ), θεωρώντας ότι έτσι υπηρετεί τα συμφέροντα του απλού πολίτη. Αμ δε. (Κάποιος φίλος μου είπε. Δες τον εκπρόσωπο τύπου του Κ.Κ.Ε. η ίδια δήλωση ταιριάζει σε οποιαδήποτε θέμα εδώ και χρόνια. Αυτό τα λέει όλα).
Προβαίνει λοιπόν μόνο του το Κ.Κ.Ε. σε εκδηλώσεις, αποδιοργανώνοντας ουσιαστικά τα μαζικά λαϊκά κινήματα, για τα οποία κατά τ’ άλλα κόπτεται. Αυτό γίνεται πρώτον γιατί κατ’ αυτούς «φταίνε πάντα μόνο οι άλλοι» και αυτοί «δεν είναι σαν τους άλλους» (τους εργατοπατέρες κλπ κλπ), και δεύτερον και σημαντικότερο για να μην τους κατηγορήσει κανένας (ποιος άραγε;) για «γιαλαντζί» ή «ιμιτασιόν» κομουνιστές (είπαμε περιχαράκωση παντού).
Το μόνο που έχω να τους πω είναι ότι, αν πάψουν να βλέπουν παντού αντικομουνιστικά σύνδρομα κι αν κάνουν επιτέλους τη δική τους ειλικρινή αυτοκριτική, θα προσφέρουν αληθινές υπηρεσίες σ’ αυτόν τον κόσμο που σήμερα τις έχει ανάγκη όσο ποτέ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράζεται από μεγάλα εσωκομματικά προβλήματα (βλ. πολλές συνιστώσες) που οφείλονται στην έλλειψη ξεκάθαρης ιδεολογικής ρότας και πρότασης. Δεν μπορούν οι του Συνασπισμού, ν΄ αποφασίσουν ακόμα, αν είναι κόμμα, σχηματισμός ή οτιδήποτε άλλο. Μοιραία λοιπόν σέρνονται πίσω, πότε από το ΚΚΕ και πότε από το ΠΑΣΟΚ, μη μπορώντας να αρθρώσουν ξεκάθαρο και πειστικό λόγο. Το ίδιο έγινε και στα γεγονότα του Δεκεμβρίου πριν ένα χρόνο. Δεν μπορούν ακόμα να ξεκαθαρίσουν (και να μας δώσουν να καταλάβουμε κι εμείς), αν τα γεγονότα ήταν κοινωνική εξέγερση των νέων, ή εξέγερση πλιατσικολόγων ή και τα δύο. Η έλλειψη λοιπόν ξεκάθαρου λόγου, η προσπάθεια οικειοποίησης λαϊκών αγώνων, αλλά και η αλαζονεία (βλ. «καλώς τα παιδιά») που επέδειξαν τον προηγούμενο χρόνο, λόγω της εικονικής όπως αποδείχτηκε, δημοκοπικής τους ανόδου, τους οδήγησαν σε συρρίκνωση των ποσοστών τους στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Αν δεν ξεκαθαρίσουν το λόγο τους, δυστυχώς γι αυτούς, αλλά και για τον τόπο, γρήγορα θα εκλείψουν από τον ελληνικό πολιτικό χάρτη.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι κυβέρνηση, κι όσο δυστυχώς στην Ελλάδα, η κυβέρνηση ταυτίζεται με το κόμμα, τόσο το κόμμα θα μπαίνει στο περιθώριο. Ειδικά τώρα που ο κ. Παπανδρέου μάλλον θεωρεί ότι δεν είναι και μεγάλη ανάγκη να υπάρχει κόμμα (λες και δεν κέρδισε τις πρόσφατες εκλογές στηριζόμενος στους κομματικούς μηχανισμούς), τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα είναι υποχρεωμένο να σύρεται πίσω από τις κυβερνητικές επιλογές. Όταν όμως και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στην κυβέρνηση καταλάβουν, ότι όταν κυβερνάς η ύπαρξη ενός ισχυρού κόμματος είναι μεγαλύτερη ανάγκη απ ότι όταν είσαι αντιπολίτευση, ίσως να είναι πολύ αργά.

Για την Ν.Δ. τι να πω. Προσπαθεί να συνέλθει από τα εσωκομματικά μαχαιρώματα και ο νεοεκλεγείς συντηρητικός αρχηγός της, να ισορροπήσει ανάμεσα στη δεξιά (του κ. Καρατζαφέρη) και στον κεντροδεξιό νεοφιλελευθερισμό της κ. Μπακογιάννη και του κ. Αβραμόπουλου.

Για το ΛΑ.Ο.Σ. υπάρχει το δόγμα «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» (στον κόσμο τους κι αυτοί), και πως θα σώσουμε την εκλογική μας βάση από τον συντηρητικό κ. Σαμαρά. Άρα διαδηλώσεις που αφορούν το μέλλον της νεολαίας αυτού του τόπου, είναι ψιλά γράμματα για το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη. Αν ήταν στο χέρι τους θα τις απαγόρευαν κιόλας γιατί «συνιστούν κίνδυνο για την πατρίδα». Μόνο που κ. Καρατζαφέρη ο προβληματισμός της νεολαίας για το αύριο υπάρχει κι εσείς μάλλον δεν είστε ο κατάλληλος για να δώσετε λύσεις. Βλέπετε η ενασχόληση σας με την πολυκατοικία (ειδικά μετά την εκλογή Σαμαρά), δεν σας αφήνει χρόνο ν’ ασχοληθείτε με «επουσιώδη ζητήματα».

Αγώνας χωρίς κουκούλες

Τέλειωσαν λοιπόν (σχεδόν δηλαδή, γιατί το ΚΚΕ έχει προγραμματίσει ως συνήθως μόνο του πορεία για σήμερα), οι εκδηλώσεις μνήμης για τη δολοφονία πριν ένα χρόνο, του μαθητή Αλ. Γρηγορόπουλου. Οι εκδηλώσεις αυτές ξεκίνησαν με το γνωστό ανταρτοπόλεμο από τους επίσης συνήθεις γνωστούς αγνώστους (άραγε ποιοι είναι οι γνωστοί και ποιοι οι άγνωστοι). Συνεχίστηκαν με τον τραυματισμό του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και ολοκληρώθηκαν με τον επίσης γνωστό πετροπόλεμο των ιδίων γνωστών αγνώστων γύρω από το Πολυτεχνείο.

Αυτά προβλήθηκαν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κι αυτά καταγράφηκαν τελικά στη μνήμη του κόσμου. Αυτό άλλωστε δεν επιθυμούσαν (και πάντα θα επιθυμούν) οι γνωστοί άγνωστοι; Να αποπροσανατολίσουν δηλαδή με τις αξιόποινες πράξεις τους την κοινή γνώμη από τα πραγματικά γεγονότα;

Ποιος άραγε ασχολήθηκε με τις διαδηλώσεις των μαθητών που θέλησαν να τιμήσουν ειλικρινά και ειρηνικά τη μνήμη του συμμαθητή τους; Ουδείς. Πόση μαζικότητα είχαν αυτές οι διαδηλώσεις; Πολύ μικρότερη απ’ όσο θα έπρεπε. Γιατί; Γιατί φρόντισαν γι αυτό οι γνωστοί άγνωστοι με τις προθέσεις τους. Ποιος ασχολήθηκε με το μνημόσυνο του Αλ. Γρηγορόπουλου από την οικογένεια του στο κοιμητήριο του Παλαιού Φαλήρου; Οι πεντακόσιοι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και συμμαθητές, του Αλέξη. Άνθρωποι βουβοί, που έλεγαν πολλά με την σιωπή τους και σίγουρα πολύ περισσότερα απ’ όσα ήθελαν να μας πουν οι γνωστοί άγνωστοι αντι-εξουσιαστές. Η ίδια η μάνα του άτυχου Αλέξη έκανε έκκληση για ειρηνικές εκδηλώσεις στη μνήμη του γιου της. Ποιος την άκουσε; Και πολύ περισσότερο ποιος είχε το δικαίωμα να καπηλεύεται τον άδικο θάνατο του γιου της, για να σπάσει την Αθήνα; Ουδείς.

Για να το ξεκαθαρίσουμε μια κι έξω. Η πάλη των νέων και οι αγώνες τους για ότι τους ενοχλεί και τους πονάει, για ένα καλύτερο αύριο, για μια καλύτερη ζωή, δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ. Αλίμονο για την κοινωνία μας, αν σταματήσουν ν’ αντιδρούν και να παλεύουν οι νέοι. Αυτή η πάλη γίνεται και θα γίνεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τα προβλήματα κι όχι κάτω από την κουκούλα. Όταν παλεύεις δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα και πολύ περισσότερο δεν έχεις να κρυφτείς από κανένα. Αυτοί όμως που κρύβονται κάτω από τις κουκούλες για να «τα σπάσουν όλα ενάντια στο σύστημα», όπως λένε, έχουν να κρύψουν πολλά. Το πρόσωπο είναι το λιγότερο . Κάτω από την κουκούλα έχουν να κρύψουν τις απόψεις τους, τις αντιλήψεις τους, τα δικά τους προβλήματα, το μηδενισμό τους, τις ατελέσφορες λύσεις που μας προτείνουν και τελικά την ίδια τους την ψυχή. Ας τους απομονώσουμε λοιπόν πρακτικά αλλά κυρίως ιδεολογικά κι ας συνεχίσουμε την καθημερινή πάλη για ένα καλύτερο αύριο.

Κάποιοι άλλοι μπορεί να τους έχουν ανάγκη οι νέοι πάντως όχι.