Εις υγείαν

Όποιος παρακολούθησε προχθές (Δευτέρα 8/3/10) την εκπομπή Ζούγκλα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου θα είδε με έκπληξη το γνωστός υποκλοπέας, από το περιβάλλον Μητσοτάκη, κ. Μαυρίκη, να περιγράφει αναλυτικά και χασκογελώντας πως παρακολουθούσε το υπηρεσιακό τηλέφωνο του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου.

Όταν δε στην τηλεφωνική γραμμή παρενέβη η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου, για να διαμαρτυρηθεί για τον συσχετισμό της, με το βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου, ο κ. Μαυρίκης της απάντησε θρασύτατα και με μάγκικο ύφος «Άσε μη βγάλω τις κασέτες, που δεν έβγαλα τότε που παρακολουθούσα το σπίτι σου», ενώ λίγο πολύ μας είπε ότι αν δεν πήγε φυλακή ο Ανδρέας Παπανδρέου το χρωστάει στον ίδιο.

Δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό που είδαμε. Δεν υπάρχει που λένε και οι νέοι. Είναι απίστευτο. Ένας άνθρωπος που παρακολουθούσε έναν πρώην πρωθυπουργό και που είναι ελεύθερος λόγω της παραγραφής του εγκλήματος του από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου, παριστάνει σήμερα τον τιμητή των πάντων και εξακολουθεί να εκβιάζει με κυνικό τρόπο.

Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου η δικαιοσύνη θα είχε παρέμβει ήδη, αλλά και ο πολιτικός κόσμος θα είχε αντιδράσει αμέσως. Αλήθεια κ. νυν Πρωθυπουργέ, πατέρα σας δεν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου; Δεν σας κίνησε το ενδιαφέρον το θέμα;

Δυστυχώς το πρόβλημα είναι βαθύτερο και πολύ σοβαρό. Η συγκεκριμένη εκπομπή, απέδειξε για άλλη μια φορά, ότι τα αντανακλαστικά μας σε κοινωνικά θέματα έχουν πάει περίπατο προ πολλού. Εγκλωβισμένοι στα πολλά και ποικίλα προβλήματα μας, βολοδέρνουμε ανάμεσα στα μεσημεριανάδικα, στα ριάλιτι και στην κατευθυνόμενη ενημέρωση, και τελικά κατορθώσαμε να αλλοιωθούμε εντελώς ως σκεπτόμενοι πολίτες, ως άνθρωποι. Θέματα που θα έπρεπε να μας "τσιγκλούν" έστω και λίγο, έχουν περάσει σαν συνήθεια στο DNA μας και στη λογική μας. Και αυτό είναι επικίνδυνο. Συνηθίσαμε στο "έλα μωρέ στην Ελλάδα είμαστε". Δεν σκεφτόμαστε, απλά παρατηρούμε. Δεν αντιδρούμε, απλά αποδεχόμαστε.

Να λοιπόν γιατί οι υποκλοπές, τα ομόλογα, οι παρακολουθήσεις, τα βατοπέδια, η αισχροκέρδεια, η ρεμούλα, η απάτη, το φακελάκι, το λάδωμα, η ασυδοσία και τόσα άλλα, ανθούν και παραμένουν ατιμώρητα. Τα συνηθίσαμε, τα επιτρέπουμε, τα αποδεχόμαστε και αντί να αντιδρούμε, προσπαθούμε να τα μιμηθούμε κιόλας (όσοι δεν τα έχουμε μιμηθεί ακόμα).

Δεν μας φταίνε λοιπόν οι άλλοι αλλά εμείς. Εις υγείαν λοιπόν κι όπως στρώσαμε ας κοιμηθούμε (τον ύπνο του δικαίου).